Alain Badiou

[aksoy]

Alain Badiou, (doð. 1937, Rabat, Fas) önde gelen Fransýz sol kanat düþünür,École Normale Supérieure ENS'nin eski Felsefe bölüm baþkaný

Biyografi 
Badiou ayný zamanda Sorbonne ‘da kurs aldýðý bir süre olan 1956 ile 1961 arasýnda öðrencisi olduðu ENS’de bir felsefeci olmak üzere resmi eðitim aldý. Matematiðe yönelik her zaman canlý ve sürekli bir ilgisi vardý. Çok genç yaþlarda siyasal alanda etkin oldu, SFIO Sosyalist Partinin bir uzantýsý olan Birleþik Sosyalist Partinin(PSU) kurucularýndandý. PSU özellikle Cezayir’in sömürge olmaktan kurtulmasý için etkin bir mücadele içindeydi. Ýlk romaný Almagestes’i 1964’te yazdý. 1967’de Louis Althusser tarafýndan oluþturulan ve Jacques Lacan ’ýn etkisinde hýzla büyüyen bir çalýþma grubuna katýldý. Mayýs 1968’de öðrenci ayaklanmalarý Badiou’nun aþýrý sola geçmesine neden oldu ve UCFML gibi aþýrý radikal komünist ve Maoist gruplara katýldý. 1969’da karþý-kültür düþüncesinin kalesi olan 8. Paris Üniversitesi fakültesine (Vincennes-Saint Denis), girdi. Burada, felsefe çalýþmalarýný Althusserci “bilimsel” Marksizm programýndan saðlýksýz sapmalar olarak gördüðü profesör Gilles Deleuze ve Jean-François Lyotard ile ateþli entelektüel tartýþmalar yaptý. 1980’lerde hem Althusserci Marksizm hem de Lacan’cý psikanaliz bir düþüþe geçince (Lacan’ýn ölümü ve Althusser’in akýl hastanesine yatýrlmasý ile), Badiou, Théorie du sujet (1982) ve en büyük eseri, Being and Event (1988) gibi daha teknik ve soyut felsefe çalýþmalarýný yayýnladý. Bununla birlikte, Badiou, son çalýþmalarýnda da kullandýðý, Althusser veya Lacan’ý ve Marksizm’e ve psikanalize dönük sempatik baþvurularýný, hiç bir zaman elden býrakmadý. ENS’deki þimdiki pozisyonunu 1999’da aldý. Ayný zamanda baþka bir çok kurumda da çalýþmaktadýr; Collège International de Philosophie (Uluslararasý Felsefe Okulu) gibi. Kendisi þimdi, 1985’te Maoist UCFML’den bazý yoldaþlarýyla kurduðu "L'Organisation Politique"’in bir üyesidir. Badiou ayný zamanda bir tiyatro yazarý olarak Ahmed le Subtil gibi yazdýðý oyunlarla büyük baþarýlar kazanmýþtýr. Son on yýlda , artan sayýda eseri Deleuze, Manifesto for Philosophy(Felsefe için Manifesto), Metapolitics(Meta Politikalar), ve Being and Event gibi Ýngilizce’ye çevrilmiþtir. Ýngilizce yayýnlanan New Left Review ve Cabinet Magazine gibi dergilerde Badiou’dan kýsa metinler yayýnlanmaktadýr.

Anahtar Düþünceler

Badiou felsefesinde bir çok düþüncenin tekrar kullanýmýný gerçekleþtirir. Onun amaçlarýndan biri gerçeðin bu kategorilerinin her türlü felsefe eleþtirisi için kullanýþlý olduðunu göstermektir. Bu nedenle, bunlarý sanat ve tarih kadar ontoloji ve bilimsel keþifler için de kullanýr.

Dört Diskur

Badiou’ya göre, felsefe, felsefi gerçekleri üretmesi açýsýndan kendisinin gerçek prosedürler olarak kabul ettiði dört durum (Sanat, Aþk, Politika ve Bilim) içinde yapýlabilir. Badiou çalýþmalarýnda sürekli olarak, kendisinin felsefik bir „hastalýk“ olarak nitelendirdiði, bu diskurlardan her hangi birine kendi gerçeðini dayatmaktan felsefenin sakýnmasý gerektiðini dile getirir. Badiou sýklýkla “birleþme noktalarýný” veya farklý diskurlar tarafýndan üretilen gerçekler arasýndaki istisnai baðlantý sahalarýný bulmaya çalýþmýþtýr. Badiou’nun gerçeklik prosedür içeriðinin dýþ gerçekliðin inkarý imasýný içermediði akýlda tutulmalýdýr. Badiou, Lacan’ý takip ederek, ‘gerçeði’, gerçeklik prosedürleri çerçevesinde etkide bulunacaklar üzerinde tekrar etkide bulunacak þekilde öðretilebilecek varolanýn hacmini ancak sembolize edilemeyecek gerçekliði tasarlamak için kullanmaktadýr. Böylece, bir gerçeklik prosedürüne gerçeðe ulaþmak için ihtiyaç duyulduðunda , ‘gerçek’ ayný zamanda onlarýn gerçeði üretimi olasýlýðýnda bir dýþ sýnýr olarak iþ görür.


Estetik Dýþý

"the Handbook of Inaesthetics"(Estetik Dýþýnýn El Kitabý) kitabýnda Badiou, ‘inestetik’ ifadesini “yansýma/nesne iliþkisi”ni inkar eden artistik yaratýcýlýk içeriðine gönderme yapmak için uydurmuþtur. Mimesis düþüncesine veya ‘tabiatýn’ þiirsel yansýmasýna karþý bir tepki göstermek adýna, Badiou sanatýn ‘içkin’ ve ‘biricik” olduðunu iddia eder. Bir sanat eserindeki aracýsýzlýkta sunulan gerçeklik duygusuyla, içkin ve sanat ve sadece sanatta bulunan gerçeklik duygusuyla, biricik. Felsefe ve sanat arasýndaki bað hakkýndaki görüþü, kendisinin iþlevlerini “bilginin biçimlerini onlarýn içinde bazý gerçeðin bir delik açabilecek þekilde düzenlendiði” biçiminde iddia ettiði pedogoji motifine baðlýdýr. Bu fikirlerini Samuel Beckett’in düz yazýlarý, Stephane Mallarme’in ve Fernando Pessoa’nun (bunlar O’na göre felsefenin þimdilik nüfuz edemediði eserler meydana getirdiklerini iddia ettiði sanatçýlardýr) þiirleri ve diðerlerinin eserlerinden oluþan örneklerle geliþtirmektedir.

Türkçe Yayýnlanan Eserleri
1. Sonsuz Düþünce Metis Yayýnlarý, Nisan 2006, 2. Hamur

2. Etik: Kötülük Kavrayýþý Üzerine Bir Deneme Metis Yayýnlarý, Mart 2004, 2. Hamur

3. Felsefe Ýçin Manifesto Ara-lýk Yayýnlarý, Kasým 2005, 2. Hamur

Vikipedi, özgür ansiklopedi